Vandaag liep ik de laatste keer mee met de Reiki 1-cursus als Reiki-Masterkandidaat.
Vanmorgen stond ik op met gemengde gevoelens:
een stukje rouw om wat ik loslaat,
een stukje trots om hoe ver ik gekomen ben.
Ik ben zoveel gegroeid, zoveel ontvangen,
en voel dat dit nu echt mijn tijd is.
De verhalen en de transformatie van deze vier dagen leven in mij.
De cursus zelf, elke oefening, elk moment samen — alles draagt nog steeds,
raakt me diep en laat me voelen wat ik mocht meemaken.
De groei die ik mocht zien bij de cursisten raakte me diep.
Hun licht, hun eerste stappen in een nieuw begin —
en in dat alles voelde ik ook mijn eigen transformatie.
Vanaf mijn eerste cursus als Masterkandidaat tot hier,
is er zoveel geweest dat ik mocht meenemen, ervaren, voelen.
Ik ben ontroerd, blij, soms verdrietig,
en gevuld met een zachte, lichte liefde.
Voor de momenten van puur zijn, van meemaken,
voor de stappen die voorbij kwamen,
die ik soms zelf nooit volledig zag,
maar die nu in me blijven hangen.
Na de laatste dag zijn de woorden bijna te klein.
Het voelt als een warm, stil afscheid,
maar ook als een zachte uitnodiging naar het nieuwe.
Vol vertrouwen stap ik mijn eigen pad in,
met zachtheid, geankerd in het leven, bijna fluisterend.
Het voelt niet langer alsof het de laatste keer is.
Het voelt alsof het nu pas echt begint.
